De nadelen van de slipketting  De slipketting kan behoorlijk wat schade aanrichten.   Het is alleen in Nederland al meerdere malen (in enkele jaren tijd) voorgekomen dat het strottehoofd* volkomen verbrijzeld was na een te hard uitgevallen correctie.  Dit kan gebeuren als de slipketting hoog om de hals wordt omgedaan, omdat de hond daar gevoeliger voor een correctie is.  Dit gevoeliger zijn hoog in de nek, komt door de aanwezigheid van minder spieren die de correctie "opvangen". De kracht van de correctie komt dan volledig op andere weefsels in de hals, die hier veel minder goed tegen bestand zijn.   Ook scheurtjes in de luchtpijp en/of de slokdarm komen voor, met de bijbehorende klachten mbt de ademhaling en/of het eten en drinken. Dit zijn gelukkig uitzonderingen, maar elk geval is er een te veel. Wat vaker voorkomt, doordat de slipketting meestal laag om de hals hangt, zijn bloeduitstortingen die druk op de omliggende weefsels geven. Dit kan o.a. aanleiding zijn tot benauwdheid door druk op de luchtpijp of het optreden van stuwing door druk op bloedvaten.  Deze verwondingen zijn het gevolg van een te harde correctie. Maar de schade door een continu verkeerd gebruik van de slipketting moet men ook niet onderschatten.   Veel honden lopen rond met de slipketting continue aangetrokken.  Dit geeft vootdurend druk op de huid en de onderliggende spieren met kneuzingen en andere beschadigingen tot gevolg. Is het je wel eens opgevallen hoe enorm bespierd die nekken worden? Allemaal ter compensatie van de voortdurend uitgeoefende druk en trekkracht!  Die compensatie past het lichaam niet voor niets toe. Je kunt zeggen: het maakt niet uit blijkbaar kunnen ze het opvangen met compensatiemechanismen.  Voor een deel wel, maar als je even verder denkt, besef je ook dat het feit dat er een compensatie op moet treden al aanduid dat er iets mis is.  En ergens is er een grens aan wat een compensatiemechanisme kan opvangen. * Strottehoofd: dat wat zichtbaar is bij mannen als de adamsappel, is onderdeel van het strottehoofd. Het bestaat uit kraakbeen en het gaat over in de luchtpijp. Auteur: Anneke Schellingerhout, dierenarts Bewerkt door: Ans Braspenning

Copyright ©  juni 2001, Ans Braspenning
Alle rechten voorbehouden
www.puppystar.nl

Wij mochten dit artikel met toestemming van Ans Braspenning (gegeven op 23 januari 2004) gebruiken. Ans, van harte bedankt!

Wat is er dan mis met het gebruik van de slipketting?!

In hondenboeken en op hondenscholen waar het gebruik van correcties met behulp van de slipketting wordt aanbevolen, wordt dit meestal onderbouwd door te verwijzen naar hoe en wanneer honden elkaar onderling corrigeren. Onderstaand vindt u een aantal van deze veel gebruikte argumenten en onze visie daarop.

Vaak gehoorde bewering (1):
"Als een ranghogere hond een ranglagere corrigeert, dan bijt de ranghogere de andere hond in de nek."

Wij zien veel honden die samen een groep hebben gevormd. Onze eigen honden. De honden van cursisten die gedurende langere tijd samen een trainingsgroep vormen. Groepen honden van mensen die ons consulteren en waar we op huisbezoek gaan. In de loop van jaren en in al die verschillende groepen hebben we honderden malen gezien hoe een hond die ranghoger was (of meende te zijn), een (vermeende) ranglagere corrigeerde. Wat we dan zien is een hond die, al dan niet na duidelijke waarschuwingssignalen, flitsend en vaak met veel kabaal uitvalt naar de andere hond. Meestal wordt daarbij niet gebeten, maar laat de gecorrigeerde hond zich meteen "vallen" en/of neemt een andere onderdanige houding aan. Na het uitwisselen van conflictvermijdende dan wel uitdagende signalen, keert ofwel de rust terug ofwel loopt de corrigerende actie uit op een echte ruzie, een gevecht. Bij een (rangorde-)gevecht bijten honden elkaar wel – ook in de nek - maar het lijkt ons niet de bedoeling dat u met een lijncorrectie een gevecht wilt imiteren!

Vaak gehoorde bewering (2):
Met behulp van lijncorrecties (in combinatie met een slipketting) kunt u de hond snel leren dat u voortdurend gevolgd dient te worden (aandachtsoefeningen). Aandacht voor de roedelleider is een vanzelfsprekende (natuurlijke) zaak. Daarom bevestigt u op een voor de hond begrijpelijke wijze uw leiderschap door telkens als de (aangelijnde) hond te ver van u wegloopt en geen aandacht voor u heeft, dit met een lijncorrectie te corrigeren. De leider loopt in principe voorop.

Opnieuw kijkend naar de praktijk, zien wij hele andere dingen. Bijvoorbeeld als we met onze eigen honden lopen, dan is er beslist geen sprake van een bepaalde volgorde waarin zij zich bevinden ten opzichte van elkaar, of ten opzichte van ons. Al rennend, spelend en snuffelend wisselen de posties waarin de honden zich bevinden voortdurend af.

Dat aandacht voor de roedelleider een natuurlijke zaak is, is tot op zekere hoogte waar. Echter, van aandacht in de zin van "voortdurend kijken naar" is ons inziens zeker geen sprake; integendeel! Wanneer een ranghogere hond op zijn of haar strepen wil staan, dan is vaak één van de dingen die deze hond doet de ander strak aankijken. De andere hond zal, wanneer hij wil bevestigen dat hij een ranglagere positie accepteert / geen conflict wil, juist nadrukkelijk wegkijken van de dominantere hond! Aankijken is in hondentaal uitdagend gedrag, wegkijken is confict-vermijdend gedrag. Al met al is het dus allerminst vanzelfsprekend om te verwachten dat uw hond u aankijkt, als een bevestiging van zijn ondergeschikte positie!

Ook de bewering dat het natuurlijk gedrag is dat een ranghogere voorop loopt en de ranglageren hem of haar volgen, wordt voortdurend ontkracht door alles wat wij zien gebeuren in groepen honden. Bovendien, wanneer u u zelf nagaat: heeft uw hond u als leider / ranghogere geaccepteerd? Als uw antwoord hierop ja is, dan is onze volgende vraag: waar loopt uw hond t.o.v. u wanneer hij is afgelijnd en/of binnenshuis? Regelmatig voor u uit? En ondermijnt hij daarmee uw gezag? Nee toch zeker!

Zelfs als u er van uitgaat dat aandacht voor de roedelleider een natuurlijke, vanzelfsprekende zaak is, dan gaat het ons inziens daarbij toch echt te ver om dat te vertalen in "de hond moet binnen de lengte van de lijn voortdurend en automatisch aandacht hebben voor mij". Wij hebben nog nooit een dominante hond gezien die dat van een roedelgenoot eiste. Ook is het volkomen onlogisch om er bij een aangelijnde hond vanuit te gaan dat het met aandacht volgen van al uw passen een natuurlijke vanzelfsprekendheid is, terwijl u in huis waarschijnlijk waarschijnlijk juist erg nerveus zou worden wanneer uw hond dit voortdurend zou doen…

Tenslotte: wij zijn niet principieel tegen elke vorm van corrigeren van een hond. Wat ons stoort, is dat lijncorrecties met een slipketting vaak worden gebruikt in situaties dat een hond in onze ogen redelijkerwijs nog helemaal niet kan weten wat er van hem verwacht wordt. Het is in onze ogen niet vanzelfsprekend dat een hond niet aan de lijn trekt. En het is niet persé een ondermijning van uw gezag als hij dat wel doet! Het is volkomen onnatuurlijk dat een hond commando's leert op te volgen. Dit alles maakt in onze ogen de slipketting als hulpmiddel om een hond het opvolgen van commando's aan te leren, danwel het (nog) niet opvolgen van commando's af te leren, een oneerlijk middel.

Wanneer uw hond iets doet waarbij hij uw positie als leider niet respecteert, dan kan een correctie (al dan niet met de slipketting) gerechtvaardigd zijn. Hoewel het in onze ervaring eigenlijk niet nodig is om het zover te laten komen, wanneer u altijd consequent (volhardend, zonder terug te grijpen op straf) bent tegenover uw hond en een relatie heeft opgebouwd op basis van vertrouwen. Een correctie (al dan niet met de slipketting) om uw hond gedrag aan of af te leren dat met uw leiderspositie niets van doen heeft, is in onze ogen niet vanzelfsprekend, tegen de natuur van de hond in en daarom niet gerechtvaardigd!

Auteur: Karen Koomans

Hondenschool en Adviescentrum 't HOS

http://www.dogweb.nl

 

Dit artikel mocht gebruikt worden met de toestemming van Karen Koomans (verleend op 22 januari 2004). Van harte bedankt Karen!